All posts tagged: art

DSC_1298 copy

Gerhard Richter : Strip, flow, and painted realities

My London diary has a lot to do with going to galleries and museums, contemplating at artworks that some of which I can only appreciate visually. However, one of the most exciting pieces of art showing in London right now is an exhibition of new and recent works by a 82-year-old German painter Gerhard Richter. Consisting of over 40 works, with important bodies of new ‘Strip’, ‘Flow’ and ‘Doppelgrau’ paintings, the show will also include a large glass sculpture and a selection of key earlier pieces.  ‘Flow’ paintings suggest the gestural currents of enamel paint that have been frozen in motion at the moment Richter fixed a pane of glass directly to the surface of a painting in process on the floor – arresting a once fluid image at a precise chosen instance. His technique of pouring and manipulating paint captures a tension between chance versus the decisive gesture of the artist’s hand. And, while the glass face of each work serves to magnify the materiality of the paint, it also removes the element of direct tactility and undermines how …

DSC_1150 copy

Highlights from Renegade Craft Fair : London Holiday Market

Originally from the US, Renegade Craft Fair is an exposition of handmade quality, celebrating DIY makers community – from independent artisans to craft businesses. Their London event was held at the Old Truman Brewery event hall in Brick Lane on Nov 22-23.  I was there on Sunday, without the intention to buy anything but ended up with two packages in my backpack before I even realised. Because you can find everything you need for this gift-giving season, with more than 200 makers selling everything from holiday inspired stationeries and gift wrap, one-of-a-kind jewellery, ceramics, clothing, knits, to illustrated art prints and posters, housewares and much more.   Here I have selected my favourite fifteen makers to be a highlight of the fair. You can check out their online shops or blogs just by clicking the name. THE SILVER SHED typically pretty English artisan jewellery Little Wren Designs very nice scent soy candles, cross-stitch pins and pressed flower magnets = cute !   OH NO RACHIO! hand illustrated range of ceramics, stationery, cards with a strong focus on simplicity, typography …

London Diary no2 – Exhibit

ICA Off-site at Dover Street Market  Institute of Contemporary Arts has invaded Dover Street Market in an unconventional way, for the latest installation in the Off-Site series. Rarely seen material from the institution’s archives and collections were exhibited for introspection. Great visit if you’re in London ! 11 Feb – 6 Apr 2014 Dover Street Market, 17-18 Dover Street, London, W1S 4LT http://www.doverstreetmarket.com Next, is the Royal Academy of Arts (or RA) ‘Sensing Spaces : Architecture Reimagined’ exhibition. It sets out to evoke the experience and power of architecture within a traditional gallery environment. With the physical exploration into real spaces, visitors gain such experience that awaken our awareness of spaces beyond the gallery walls. Seven architects from around the world have been invited to use the RA’s galleries to test themselves and their discipline by creating unique spaces for visitors to experience. There installations all highlight different aspects of architecture – from the manipulation of light, movement, and interaction. Pezo von EllrichshausenKengo KumaDiébédo Francis KéréLi Xiaodong’s discipline became my most favorite one. Users and …

textiletreasure

Textile Treasure : Baan Rai Phai Ngam

เมื่อช่วงวันหยุดยาวสัปดาห์ที่ผ่านมา ฉันได้กลับไปเชียงใหม่อีกเป็นครั้งที่สองของปีนี้ด้วยความตั้งใจที่จะไปซื้อหาผ้าพื้นเมืองของชาวบ้านมาทำโปรเจคส่วนตัว นอกจากตลาดวโรรสที่มีขายผ้าชาวเขาและผ้าใยกัญชงมากมายแล้ว จึงไม่พลาดที่จะไปเยี่ยมชมแหล่งผลิตผ้าฝ้ายทอมืออันมีชื่อเสียงของจังหวัดเชียงใหม่ นั่นคือ บ้านไร่ไผ่งาม พิพิธภัณฑ์ผ้าป้าแสงดา บ้านไร่ไผ่งาม ก่อตั้งโดยป้าแสงดา บันสิทธิ์ ศิลปินแห่งชาติสาขาทัศนศิลป์ (การทอผ้า) ปี2529  นับเป็นมรดกอันมีคุณค่าทางวัฒธรรม เพราะที่นี่ยังมีการผลิตผ้าฝ้ายทอมือที่ใช้กระบวนการผลิตแบบธรรมชาติและดั้งเดิมทั้งหมด ตั้งแต่การปั่นฝ้าย การคิดค้นสีย้อมสมุนไพรจากธรรมชาติ ความไม่เคยหยุดนิ่งในการพัฒนาลวดลายและสีสันของผืนผ้าที่สวยงาม ส่งผลให้มีนิตยสารต่างประเทศและในประเทศหลายฉบับตีพิมพ์เรื่องราวเกี่ยวกับบ้านไร่ไผ่งามในยุคนั้น ป้าแสงดาได้สร้างผลงานและมรดกทางภูมิปัญญาด้านการทอผ้าที่มีประโยชน์แก่คนรุ่นหลังให้ได้ศึกษาค้นคว้ามากมาย จนกระทั่งล่วงลับไปเมื่อปี พ.ศ. 2536 ฉันและเพื่อนขับรถไปยังอำเภอจอมทอง กิโลเมตรที่ 69 บนถนนสายเชียงใหม่-ฮอด คือทางเข้าบ้านไร่ไผ่งาม เห็นได้ชัดจากต้นไผ่ตรงสูงชะลูดเป็นทางยาวเรียงรายเต็มสองข้างทาง เมื่อขับรถเข้ามาเหมือนหลุดเข้ามาอยู่ในอีกโลกหนึ่งที่สงบเรียบง่าย ร่มรื่นไปด้วยต้นไม้น้อยใหญ่ มีพื้นที่ปลูกฝ้าย พืชสมุนไพรที่ใช้ย้อมผ้า และแน่นอนไผ่ต้นสูงมากๆในบริเวณรอบ พื้นที่ตรงกลางเป็นที่ตั้งของเรือนไม้สักหลังใหญ่สีน้ำตาลเข้ม บ้านเก่าของเจ้าแก้วนวรัฐ เจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่(สร้างสมัย พ.ศ.2480) ที่สามีของป้าแสงดาซื้อต่อมา ที่บริเวณบ้านมีใต้ถุนสูงใช้เป็นที่สำหรับตั้งกี่ทอผ้าหลายหลัง ส่วนพิพิธภัณฑ์ผ้าป้าแสงดา อยู่บนบ้าน โดยนักท่องเที่ยวจะได้ชมเครื่องมือที่ใช้ทอและย้อมผ้าที่ป้าดาเคยใช้และผลงานผ้าทอของท่าน นำภาพบนบ้านซึ่งดัดแปลงเป็นพิพิธภัณฑ์มาให้ชมกัน ข้าวของทุกๆอย่างทำให้นึกถึง บ้านคุณตาที่เชียงใหม่สมัยเด็กๆ เลย :) เส้นฝ้ายที่บ้านไร่ไผ่งาม จะเป็นฝ้ายปั่นด้วยมือ ไม่ใช่โรงงาน เส้นฝ้ายจึงไม่มีขนาดไม่สม่ำเสมอ ใหญ่บ้างเล็กบ้าง นอกจากนี้ยังมีสีดั้งเดิมของดอกฝ้าย หรือสีตุ่น ที่ทางพื้นบ้านเรียกว่า “ฝ้ายตุ่น” ซึ่งเป็นสีธรรมชาติไม่ย้อม แต่ถ้าหากย้อม สีที่ใช้ในการย้อมจะได้จากรากไม้ เปลือกไม้ ผลไม้ ใบไม้ จำพวกสมุนไพรธรรมชาติ เช่น เพกา คราม ไม้ฝาง มะเกลือ ครั่ง และคำแสด หรือคำเงาะ ซึ่งสมัยที่ป้าแสงดายังมีชีวิตอยู่เป็นผู้ทดลองค้นคว้าเองกับมือในห้องนอนของป้าแสงดามีชุดผ้าฝ้ายตัวเก่งตัดจากดีไซเนอร์ชื่อก้องของเมืองไทยรูปในหลวงและป้าแสงดา กับข้าวของทุกอย่างที่ยังคงเดิม มีลวดลายผ้ามากมายที่ป้าแสงดาออกแบบและทอ แสดงใส่กรอบไว้ อุปกรณ์ในการทอผ้า กี่หลังเก่า และเส้นฝ้ายถูกจัดเรียงไว้เป็นอย่างดี แสดงให้เห็นชีวิตที่ผูกพันกับผ้าทออย่างแนบแน่น ด้านในสุดเป็นห้องครัว สะท้อนถึงชีวิตและความเป็นอยู่แบบพื้นบ้านสมัยก่อน ขณะที่ใต้ถุนด้านล่างเป็นที่ตั้งของกี่ทอผ้าหลายสิบหลัง และมีกลุ่มแม่บ้านมานั่งทอผ้า ไม่ไกลกันจะมีสถานที่ใช้ย้อมสีผ้าตามวิธีแบบโบราณ รวมถึงสถานที่จำหน่ายผลิตภัณฑ์ ผ้าฝ้ายที่นี่ทอด้วยมือแบบพื้นเมือง  โดยใช้กี่ทอมือ ปัจจุบันบ้านไร่ไผ่งาม เปิดต้อนรับนักท่องเที่ยวและผู้สนใจงานด้านผ้าฝ้ายทอมือธรรมชาติมาเป็นเวลานาน โดยมีคุณยายปึ๋ง (เสาวนีย์ บันสิทธิ์) วัย 74 ปี ลูกสาวของป้าแสงดา เป็นผู้ดูแลและสานต่อการทำผ้าทอจากคนรุ่นแม่อย่างแข็งขัน ทุกวันนี้คุณยายได้ต่อยอดและพัฒนาลวดลายสีขึ้นมามากมาย เมื่อชมพิพิธภัณฑ์เสร็จ ฉันก็ได้เข้าไปยังร้านขายผลิตภัณฑ์และผ้าที่ทอมือจากที่นี่ (ผ้าสวยมากๆ แต่เสียดายที่ห้ามถ่ายรูป) สอบถามผู้ดูแลสรุปได้ว่า ผ้าที่นี่เป็นที่นิยมของชาวต่างชาติ ที่เข้ามาสั่งซื้อ โดยเฉพาะญี่ปุ่นที่ชอบซื้อและนำไปขายต่อ เช่น ผ้ารองจาน ผ้าคลุมไหล่ ผ้าคลุมโต๊ะ และอื่นๆที่ผลิต ยกเว้นเสื้อสำเร็จที่ที่นี่ไม่ได้ทำ จากการสังเกต ฉันพบว่าช่างทอผ้าในบ้านไร่ไผ่งามหลายคนมีอายุมากแล้ว ด้วยความสงสัยและเป็นห่วงว่าแล้วอนาคตจะเป็นอย่างไรถ้าไม่มีช่างทอหรือคนรุ่นใหม่สืบทอดภูมิปัญญาที่สวยงามขนาดนี้ ฉันจึงถามไถ่คุณยายว่ามีรับสอนให้คนหนุ่มสาวทำบ้างหรือไม่ ตอนแรกคุณยายทำหน้าไม่แน่ใจและบอกว่า ปกติไม่สอนเพราะไม่อยาก ให้ผ้าทอเสียคุณภาพ ต้องใช้ช่างที่ชำนาญงานจริงๆ ไม่ใช่มาทำเล่นๆ ประกอบกับไม่มีเวลาสอน เมื่อเห็นฉันต่อรองและชวนคุย อ้อนอยู่หลายที สุดท้ายคุณยายจึงปริปากว่า “เอาสิ จะมาเมื่อไหร่ละ” (นั่นสิ จะได้ไปเมื่อไหร่เนี่ย) และนี่คือผ้าที่ซื้อกลับมากรุงเทพจากบ้านไร่ไผ่งาม โปรเจคยังอยู่ในขั้นตอนรีเสิร์ช หวังว่าจะได้นำผ้าทอมือพวกนี้มาทำเป็นโปรดักต์ที่มีคุณค่า ต้องตั้งใจทำมากเพราะความเสียดาย เมื่อรู้ว่า ผ้าแต่ละม้วนใช้เวลาทอเป็นเดือน นานมากกว่าจะเสร็จ ทอทีละ 1 เส้นนี่นะ (สอบถามคุณยาย คุณยายบอกว่า ใน1 วัน จะได้ประมาณ 1 เมตร เท่านั้น) เมื่อรู้ดังนี้แล้ว ราคาเมตรละ 700 นี่ ก็รู้สึกไม่แพงเท่าไร แถมดูไปดูมา ผ้าที่ทอด้วยฝ้ายเส้นใหญ่นี่ สวยกว่าทวีดชาแนลอีกนะ เปรียบเทียบให้เห็น ผ้าทอด้วยฝ้ายเส้นเล็กละเอียด และเส้นใหญ่ คุณยายเป็นคนตั้งเส้นยืน ออกแบบลาย ผสมสีเอง สวยมากๆ เห็นกันอย่างนี้แล้วคงตื่นเต้นกับภูมิปัญญาไทยใช่ไหม :) ปัจจุบันนี้ภาครัฐมีการส่งเสริมผ้าไทย นำมาใช้กับการออกแบบมากขึ้น ฉันก็เห็นว่าเป็นเรื่องดี เพียงแต่อาจขาดการต่อยอดและโฆษณาไปนิด ไม่ครอบคลุมถึงสเกลใหญ่ เพราะคนรุ่นใหม่ส่วนใหญ่ยังมองว่าเชยและโบราณอยู่ การสืบสานจากคนรุ่นใหม่จริงๆนับว่าเป็นสิ่งจำเป็น สื่อต่างๆอาจต้องช่วยกันรณรงค์ให้เห็นความสำคัญของการอนุรักษ์ผ้าทอของไทยให้มากขึ้นและนักออกแบบอาจนำมาต่อยอดเพื่อสร้างหัตถกรรมแบบร่วมสมัยหรือแบบใหม่ๆ ที่ฉันตั้งชื่อเองว่า Modern craft ในฐานะที่เป็นสื่อเล็กๆที่มีคนอ่านเฉพาะกลุ่ม ขอเป็นส่วนหนึ่งที่เผยแพร่ให้คนรุ่นใหม่ได้รู้จักความงดงามของผ้าทอมือไทย …